De stad Antwerpen telt drie bioscopen. Metropolis aan de rand van Antwerpen is verreweg de grootste. Meer dan 20 zalen! UGC nabij de Keyserlei is ook behoorlijk groot. Ik heb het niet zo op megabioscopen. Vanwege de films die men er draait en vanwege het puberende, klierende publiek dat er komt. Ik bezoek liever een filmhuis. Knusser, doorgaans betere films en een beschaafder publiek. In Rotterdam bezocht ik regelmatig Lantaren/Venster aan de Gouvernestraat. In Antwerpen zal men mij vaker gaan aantreffen in Cinema Cartoon’s aan de Kaasstraat. De Kaasstraat is heel makkelijk te vinden. Wandel rechts voorbij het stadhuis op de Grote Markt. Loop rechtdoor totdat je links van je de Zilversmidstraat ziet. De Kaasstraat is dan de eerste straat links.
Anders dan de naam misschien doet vermoeden, kun je in Cartoon’s geen tekenfilms kijken. Men programmeert er vooral Europese films en de betere, meer doordachte, Amerikaanse films. Cartoon’s opent de deuren vanaf 14:00 uur. In elk van de drie zalen kun je dan al terecht voor een film. Ik had vooraf mijn keuze laten vallen op ‘Le concert’. Over het verhaal van de film straks meer.
Groot valt Cartoon’s niet te noemen. Foyer of kantine is niet aanwezig. Beneden staat wel een cola-automaat. 2,50 Euro voor een flesje cola of Sprite van 0,50 liter. De automaat op zich is een ingenieus apparaat. Zaal 3, met de trap naar boven, zal een kleine 100 zitplaatsen in totaal tellen. Uitverkocht was het daar zaterdagmiddag zeker niet. Ik bekeek de film met in totaal zo’n 15 medekijkers. Jong en oud. Single, paar, gezin.
Verhaal ‘Le concert’
Andrej Filipov was eind jaren 70 dirigent van het Bolshoi orkest in Moskou. Zijn ultieme droom, de uitvoering van Tchaikovsky’s Concerto pour violon Ré Majeur Op. 35, wordt tijdens het moment suprème ruw om zeep geholpen, omdat hij ‘vijand van het volk’ zou zijn. Het waarom van die benaming doe ik verder niet uit de doeken. Dan verraad ik meteen een deel van de clue.
Filipov is gelijk dirigent af en wordt gedegradeerd tot schoonmaker van het Bolshoi theater. Op een dag, 30 jaar later, krijgt hij al kuisend een fax onder ogen. Het Châtelet in Parijs zit verlegen om een orkest en men vraagt of het Bolshoi orkest over precies 14 dagen een optreden in Parijs kan verzorgen. Filipov krijgt een snood plan in zijn hoofd. Hij zal dat optreden gaan verzorgen, samen met al zijn ex-orkestcollega’s die tegelijkertijd de laan zijn uitgestuurd. Hij neemt de fax mee zodat de directeur van het theater, voor wie de fax eigenlijk was bedoeld, deze nooit te zien krijgt.
Zo begint het krankzinnige avontuur van Filipov. Want, hoe trommel je binnen 14 dagen al die musici weer op? Hoe zorg je ervoor dat men in Parijs gelooft dat jij met jouw musici het Bolshoi vertegenwoordigt? Is je orkest nog wel net zo uitmuntend als toen? Bovendien blijkt Filipov nog een ander doel met zijn plan te hebben. Het is daarom dat hij als solovioliste vraagt om wereldberoemde Anne-Marie Jacquet, vertolkt door de Franse actrice Mélanie Laurent. Die ge misschien kent uit Inglorious Basterds van Quentin Tarantino. Om haar afkomst draait in feite de film.
De twee uur durende film is een mix van hilarische taferelen, het najagen van een obsessie en het nodige sentiment. Of alle gebeurtenissen in het Brezjnev tijdperk waaraan wordt gerefereerd even waarheidsgetrouw zijn, kan ik niet beoordelen. Het zal niet verbazen dat uiteindelijk toch alles op zijn pootjes terechtkomt. De cast bestaat voornamelijk uit Russische acteurs, aangevuld met enkele Fransen. Regisseur is Radu Mihaileanu. Meer info over de film, in het Frans, vind je op http://www.leconcert-lefilm.com/
Copyright: Johan Peters, 27 december 2009 - ...