interview Meesteres Roxy

‘De realisatie van mijn grootste SM-wens moet nog komen’

Meesteres Roxy kunnen we gerust een begrip noemen. Ze is al 14 jaar meer dan nadrukkelijk aanwezig in het Nederlandse – en Vlaamse SM-landschap. Als mede-eigenaresse van Domination Palace begon ze haar professionele activiteiten. Daarna volgden nog een aantal andere locaties en studio’s. Dit jaar heeft ze haar eigen onderkomen gecreëerd nabij Turnhout, vlakbij de Nederlandse grens. Het is daar dat ik haar opzocht om via een aangenaam gesprek meer over haar te weten te komen.

Meesteres Roxy is op latere leeftijd als professionele Meesteres begonnen. Privé is ze er wel altijd al mee bezig geweest. Een leven zonder SM kan ze zich ook niet voorstellen. ‘Ik zou me dood vervelen. SM is als een rubberen catsuit waar je zo inglijdt. Ik wil vanwege de privacy de naam niet noemen, maar ik was goed bevriend met een Meesteres die in DOMA werkte. Ze vertelde me ontzettend veel over haar sessies daar. Regelmatig kwamen SM-gasten ook bij haar thuis, dus ik was al voor een deel gewend verschillende soorten spel mee te maken en mee te spelen. Eén van haar gasten was “Gerrit”, hij zou een kasteel voor haar kopen. Daarom vroeg ze mij dit samen met haar te gaan runnen en te verwezenlijken. “Gerrit” financierde alles, zei hij. Flyers en posters waren al gedrukt en we stonden met een stand op de kamasutrabeurzen, haar beloofde kasteel volop te promoten. Helaas deed “Gerrit” zich veel rijker voor dan hij in werkelijkheid was, dus dat feest ging over. Inmiddels had ik toen nog maar één doel voor ogen en dat was van mijn hobby mijn beroep te maken. Via die bevriende Meesteres leerde ik Evert-Jan van Special Metal kennen. Hij was bevriend met Paul van Domination Palace. Zo kwam de cirkel op dat moment rond.

‘Ik was natuurlijk de sessies bij de bevriende Meesteres thuis gewend, maar ik was nog nooit in een echt SM-huis geweest en ik had nooit gedacht dat je zoveel moest leren om een goede Meesteres te worden. Een Meesteres die vooral verantwoord met haar gasten omgaat. In die tijd werden beginnende professionele Meesteressen opgeleid door de Meesteressen die al veel ervaring hadden. Zeker het eerste jaar liep ik alle sessies mee om zoveel mogelijk kennis te vergaren. De bondages leerde ik van Evert-Jan. Hij had alle technieken geleerd van een zeeman met interesse in SM die jaren op Japan had gevaren. De medische handelingen leerde ik van een plastisch chirurg, het piercen van Meesteres Kelly. De basis van de Japanse takeltechnieken leerde ik van Paulien, onze travestie portier indertijd. Van Meesteres Isabel heb ik alleen nog maar meer apenstreken geleerd. Vooral mijn begintijd in DP koester ik en ik denk daar met erg veel plezier aan terug. Ik heb er in totaal zes jaar gewerkt, van 1994 tot 2000. Ik had in die tijd een SM-relatie met Paul, de eigenaar. Zoals gezegd, heb ik veel gelachen met de andere Meesteressen die er werkten. We trapten vaak lol. Maar, met de gasten gingen we altijd serieus om. Je hebt alle verantwoordelijkheid naar je gasten toe als Meesteres. Fouten mag je niet maken, je krijgt maar één kans. Dat vergeten beginnende Meesteressen te vaak.

‘Regelmatig kregen Paul en ik dames over de vloer die als Meesteres wilden werken in DP. Wanneer Paul dan vroeg waarom ze het wilden, kreeg je soms de meest vreemde antwoorden. Zoals “Het lijkt me heerlijk om al die kerels in elkaar te slaan”. Grrr. Tijdens die gesprekken was ik altijd incognito aanwezig. Ik had me dan bijvoorbeeld als werkster verkleed. Hoorde ik zo’n fout antwoord, draaide ik me om en vroeg of ze met het openbaar vervoer of met haar eigen auto was gekomen. Ik verzocht dan aan Paul haar de verschuldigde reiskosten te vergoeden en daarmee was de kous af. Achteraf heb ik vaak enorm gelachen om mijn “toneelstuk”, want natuurlijk herkenden ze me nooit zolang ik me niet omdraaide en niets zei. Ik had immers geen make-up op en droeg een hoofddoek. Je versleet me echt voor een werkster en niet voor Meesteres Roxy.

‘Mijn relatie met Paul eindigde in 2000. Daarna ben ik naar studio Marianne gegaan. Marianne had eerst in DP gewerkt. Op een gegeven moment beschikte ze over drie locaties: Zwolle, Deventer en Antwerpen. Zwolle en Deventer lagen te dicht bij elkaar en werden in feite elkaars concurrenten. Deventer is toen gesloten. In Antwerpen kreeg ik een relatie met de feitelijke eigenaar van de studio daar. Ook deze liep stuk.’

Om een lang verhaal niet helemaal tot het oneindige uit te melken - Meesteres Roxy is ook nog in Breda en zelfs in Frankrijk, nabij Montpellier, actief geweest - toch nog een paar woorden over haar Duitse periode. ‘Ik werkte in een studio in Elten, 1500 meter over de Nederlandse grens. Beneden was de SM-ruimte, boven was voor de vanilla-sex. Ik vervulde daar twee rollen. Meesteres beneden en doorbitch en bedrijfsleidster boven. Dat was lastig om te combineren. Daarnaast hanteerde men er krankzinnig lange openingstijden. Maar toch, ook hier had ik plezier in mijn werk. Dat heb ik eigenlijk altijd en overal wel gehad. Stemming en plezier creëer je zelf om je heen. Toeval bestaat niet en je leeft maar één keer op deze manier. Ik maak daarom van elke dag een feest. Ik ben eigenlijk nooit chagrijnig, dat is alleen maar tijdverspilling en je hebt daar alleen jezelf mee. Positivisme en vooruitkijken heeft ook invloed op je medemens en dat is goed. Ik zie graag vrolijke mensen om me heen. Motiveren en peptalk staan meer op mijn lijf geschreven dan negatief denken.’

Nu is ze dus gevestigd in Turnhout. De reden voor die locatie is simpel: ‘Het ligt precies in de driehoek Antwerpen/Breda/Eindhoven, plaatsen waarin (of waarbij) ik werkzaam ben geweest. Al mijn vaste gasten uit die tijd kunnen me nu dus weer gemakkelijk bereiken. Voordeel is verder de rustige omgeving.’

Oplossen puzzel

Voor Meesteres Roxy staat een sessie met een gast gelijk aan het oplossen van een puzzel. ‘Iedere slaaf heeft een bepaalde fantasie. Daar wil ik iets mee doen en er mijn eigen invulling aan geven. Wanneer ik al voor 80% in de goede richting blijk te zitten, geeft me dat een psychische kick. Of het nu een simpele fantasie of een heel bizarre betreft. Iedere fantasie is het waard gespeeld te worden, zolang er geen blijvend letsel optreedt. In principe is alles mogelijk, maar dan moet de klik er vooraf wel zijn. Is dat niet het geval, volgt er ook geen sessie en zeg ik tegen de gast dat hij beter ergens anders heen kan gaan.Gelukkig gebeurt dit zelden. Het komt ook wel eens voor dat ik iemand die voor het eerst bij mij komt tijdens het voorgesprek al naar huis stuur, omdat hij te zenuwachtig is. Dan moet hij thuis eerst tot rust zien te komen. Ik heb niks aan mensen die labiel in de boeien hangen.’

Met haar gasten gaat ze op een vriendschappelijke manier om. Vertrouwen is daarin het sleutelwoord. ‘Iedere sessie staat op zichzelf. Indien iemand vaker komt, wordt hij steeds meer zelfverzekerd. Je krijgt er ook een band mee. Een goede Meesteres is een gevoelsmens, geen keiharde bitch. Al kan dat in een spel natuurlijk weer wel. Ik zeg altijd dat iedereen voor een bepaald percentage een SM’er is. Echter, er zijn maar weinig mensen die er ook echt voor gaan en daardoor dingen durven doen waar anderen alleen over blijven dromen. De gast bepaalt daarbij in wezen toch in grote mate de richting van de sessie. Het is zijn fantasie waar ik invulling aan geef. Ik heb natuurlijk wel de regie erover.’

‘Nog steeds een beest’

Eigenlijk mag je er tegenover een Meesteres niet over beginnen. Toch vraag ik haar of haar leeftijd van invloed is op de manier waarop ze met SM omgaat. ‘Mijn kijk op het leven is nu een stuk relaxter dan vroeger. Ik heb veel geleerd uit het verleden, kan situaties nu beter inschatten. Ik leer nog elke dag. Bijvoorbeeld van mijn publieke optredens op tv. Ik heb een keer op tv gezegd dat ik elke fantasie kende. Nou, daar ben ik op teruggekomen toen ik na die uitzending mijn mailbox opende. Die zat vol met vreemde fantasieëndie ik absoluut nog niet kende, zoals ”Geachte Meesteres Roxy, kunt u mij huwen met een lijk?”of “insect crushing” op een slaaf. Gelukkig bestaat er internet en kon ik het laatste opzoeken. Insect crushing is het doodtrappen van insecten op een slaaf. Uiteraard heb ik geantwoord dat ik zelf de insecten wilde bepalen die hij mee mocht brengen. Geen hoofd-, wand-, of schaamluis. Geen kakkerlakken, bijen of wespen. “Wat dan wel?”, was het antwoord op mijn mailtje. Ik vertelde hem dat hij 50 kevers mee mocht nemen. Zou ik er slechts 49 doodtrappen en er dus eentje ontsnappen, moest hij die ene kever na de sessie gaan zoeken. Ik wilde ook geen gratis insecten van hem in mijn huis. Dat is dan de humor die ik sowieso overal altijd inzie.

‘Ik treed met regelmaat op, de laatste tijd vooral in samenwerking met Steel Moon. Op erotiekbeurzen, KamaSutrA e.d. Ik heb een keer een show voor 5000 man gegeven tijdens Rock Bitch. Dat was kicken. Jij bespeelt de zaal en hebt de touwtjes in handen. Je speelt met het publiek. Dat geeft een superkick. Ik voel me op het podium als een vis in het water, ben dan nog steeds een beest. Ik vind het leuk te shockeren, op een goede manier. Mensen die op zulke evenementen rondlopen, hebben een stereotiep beeld van SM. Dat wil ik proberen te veranderen. Ik wil ze ook de mooie kanten van bijvoorbeeld een bondage laten zien. Net als de aanwezige emotie tussen mij en mijn slaven/slavinnen. Ik denk van tevoren nooit na over mijn shows of sessies. Ik begin gewoon en dan ontwikkelt het zich vanzelf. In mijn shows betrek ik wel altijd het publiek en natuurlijk ziet het publiek dat ik geniet van een spel. Ik lach altijd, omdat ik dan op mijn best ben. Plezier tonen in wat je doet, is heel belangrijk.’

Grote wens: eigen SM-commune

In Turnhout beschikt Meesteres Roxy over een vrijstaand pand met een flink stuk grond erbij. Tijdens de zomermaanden behoren buitensessies dan ook zeker tot de mogelijkheden. Ontvoering in het bos, opsluiting in de ponystal (tussen de echte pony’s). De eigenlijke studio is niet super groot, maar uiteraard wel van alle elementaire SM-attributen voorzien. Bovendien is er een aparte, weliswaar beperkt in omvang, nursingruimte.

Ze is voorlopig tevreden met haar stek, maar het is niet het eindstation voor Meesteres Roxy. Voor de realisatie van haar grote wens zal ze een nog groter pand moeten zien te vinden. Die wens: een eigen SM-commune a la OWK, maar dan minder commercieel. Hoe stelt ze het zich in de praktijk voor?

‘In die commune leven Meesteressen, slaven en slavinnen samen. Iedereen heeft een eigen privé-ruimte. Daarnaast is er dan een studio voor de commerciële activiteiten. Voorwaarde is natuurlijk dat de bewoners bij elkaar passen. Ik ben altijd al graag door andere Meesteressen omringd geweest. Zelf heb ik momenteel vier slaven die in Turnhout actief zijn, waaronder een 24/7-slaaf. Ik geef toe: het is voorlopig toekomstmuziek, maar ik heb die droom altijd gehad. Ik wil daarbij vooral benadrukken dat ik niets aankan met jaloerse mensen. Als ik mensen ontmoet van wie ik denk dat ze in aanmerking zouden kunnen komen om in mijn commune te functioneren, is het eerste wat ik vraag ook altijd of ze snel jaloers worden. Ook als iemand van de andere mensen die ik vertrouw en bijna dagelijks om me heen heb niet met een eventueel nieuw communelid kan omgaan, houdt het eigenlijk op. Leven met elkaar is heel iets anders dan elkaar af en toe zien. Ik ben door de jaren heen gewend geraakt met heel veel mensen tegelijkertijd te leven en te wonen. Laten we stellen dat ik exact weet hoe het niet moet.’

Wat zeker sneller realiteit zal worden, is een boek met haar persoonlijke levensverhaal. Momenteel is Meesteres Roxy tussen de bedrijven door druk bezig met het schrijven ervan. ‘Het handelt over een bepaalde periode in mijn leven. Over hoe ik omging met mensen met wie ik samenwerkte, zakelijk en persoonlijk. Het moet mijn eigen emoties tonen en vooral ook laten zien dat mensen die met SM bezig zijn eigenlijk heel normale mensen zijn, zeker niet per definitie freaks. Het zou mooi zijn als het de beeldvorming over SM positief beïnvloedt. Wat Xaviera Hollander met haar “Happy hooker” voor de normale seks heeft bereikt, wil ik met mijn boek voor de SM bereiken. Ik denk wel dat dat gaat lukken. Zo’n boek “out of the scene” is er nu in elk geval nog niet. Het moet het liefst bij een gewone uitgeverij verschijnen, zodat zoveel mogelijk mensen er weet van gaan hebben. Over de datum van verschijning kan ik nu nog niets meedelen. Het verschijnt wanneer het af is.’

Haar boek is alvast iets om naar uit te kijken. Wie haar in de tussentijd in levende lijve een keer wil meemaken tijdens een sessie, kan altijd contact met haar opnemen, www.mistress-roxy.com